وقتی کودک شما با چالشهایی در خواندن، نوشتن یا یادگیری مفاهیم پایه مواجه میشود، ممکن است احساس نگرانی، سردرگمی یا حتی ناامیدی به سراغتان بیاید. اما در پس این نشانهها، گاهی مسئلهای عمیقتر به نام اختلال یادگیری نهفته است—پدیدهای عصبی که ربطی به هوش یا تلاش کودک ندارد. در چنین شرایطی، اولین و مؤثرترین حلقه حمایتی، خانواده است.
جهت درمان اختلال یادگیری با دکتر فریدی همراه باشید.
چنانچه کودکان و یا عزیزانتان در اختلال یادگیری رنج می برند می توانید جهت مشاوره رایگان با کلینیک دکتر فریدی تماس حاصل نمایید و یا به صفحه مربوطه مراجعه کرده و پاسخ سوالات خود را بیابید.
نقش والدین در این مسیر نه فقط مهم، بلکه حیاتی است. خانوادهای که اختلال کودک را میپذیرد، آن را بهدرستی درک میکند و آگاهانه وارد فرآیند حمایتی میشود، میتواند تفاوتی بنیادین در آینده تحصیلی و روانی کودک خود ایجاد کند. در این مقاله، با زبانی علمی اما ساده، به بررسی نقش کلیدی خانواده در حمایت از کودکان دارای اختلال یادگیری میپردازیم—از پذیرش تا آموزش، از صبر تا تشویق.
شناخت صحیح و پذیرش اختلال یادگیری توسط خانواده
اولین و مهمترین گام در مسیر حمایت از کودک مبتلا به اختلال یادگیری، پذیرش آگاهانه و غیرقضاوتی خانواده است. بسیاری از والدین در مواجهه با افت تحصیلی کودک، ابتدا آن را به تنبلی یا بیتوجهی نسبت میدهند. اما زمانی که متوجه میشوند فرزندشان با وجود تلاش، در مهارتهایی مانند خواندن، نوشتن یا محاسبه دچار مشکل جدی است، ممکن است احساس شوک، انکار یا حتی خجالت داشته باشند.
در این مرحله، شناخت دقیق ماهیت اختلال یادگیری به خانواده کمک میکند تا مسیر حمایتی مؤثرتری در پیش بگیرد. اختلالات یادگیری—مانند دیسلکسیا، دیسگرافیا و دیسکالکولیا—اختلالات عصبی هستند، نه ضعف تربیتی یا نتیجه کمکاری والدین. کودکی که با این چالشها دست و پنجه نرم میکند، نیاز به درک، همراهی و راهکار دارد، نه سرزنش یا مقایسه با دیگران.
چرا پذیرش اختلال یادگیری اهمیت دارد؟
- پذیرش اختلال به خانواده کمک میکند از واکنشهای احساسی و اشتباه جلوگیری کند و به جای خجالت، مسئولیتپذیری و اقدام آگاهانه در پیش گیرد.
- والدینی که اختلال یادگیری فرزندشان را درک میکنند، بهتر میتوانند با معلمان، مشاوران و درمانگران همکاری کنند و محیط یادگیری حمایتی در خانه ایجاد نمایند.
- پذیرش بهموقع، از ایجاد مشکلات ثانویه مانند افسردگی، اضطراب، کاهش عزتنفس و فرار از تحصیل جلوگیری میکند.
چگونه آگاهی خانواده را افزایش دهیم؟
والدین میتوانند با مطالعه منابع معتبر، مشاوره با روانشناس کودک، شرکت در کارگاههای آموزشی یا ارتباط با سازمانهای حمایت از کودکان با نیازهای ویژه، دانش خود را درباره اختلالات یادگیری افزایش دهند. این آگاهی باعث میشود که آنها بتوانند تصمیمهای آموزشی و درمانی مناسبتری برای فرزند خود بگیرند.
نقش خانواده در حمایت از کودک مبتلا به اختلال یادگیری از همین نقطه آغاز میشود: درک درست، پذیرش بدون پیشداوری، و اقدام علمی و منطقی به جای احساسات و برچسبزنی.
پذیرش اختلال یادگیری
برقراری ارتباط مؤثر با کودک دارای اختلال یادگیری
یکی از مؤثرترین روشهای حمایت خانواده از کودک دارای اختلال یادگیری، ایجاد ارتباطی سالم، صمیمی و بدون قضاوت است. این ارتباط پایهگذار اعتماد، آرامش روانی و مشارکت فعال کودک در فرآیند یادگیری است. والدینی که بتوانند فرزند خود را درک کنند و به او نشان دهند که ارزشمندیاش تنها وابسته به نمره یا موفقیت تحصیلی نیست، در واقع مسیر رشد عاطفی و شناختی او را هموارتر میسازند.
اصول ارتباط مثبت با کودک مبتلا به اختلال یادگیری
- گوش دادن فعالانه: با توجه کامل به حرفهای کودک گوش دهید. حتی اگر موضوع برایتان ساده به نظر برسد، تلاش کنید احساسات او را معتبر و باارزش بدانید.
- پرهیز از سرزنش: استفاده از جملاتی مانند «چرا نمیفهمی؟» یا «ببین بقیه چقدر راحت یاد میگیرن» نه تنها کمکی نمیکند بلکه آسیب عاطفی جدی به کودک وارد میکند.
- استفاده از زبان تشویق: هر پیشرفت کوچکی را تحسین کنید. ایجاد حس موفقیت، به خصوص برای کودکان با نیازهای یادگیری ویژه، عامل مهمی برای انگیزه درونی است.
- بیان احساسات خود با صداقت: به کودک بگویید که از تلاشش قدردانی میکنید و کنارش هستید. صداقت در ابراز احساسات، پیوند عاطفی را تقویت میکند.
مثالهایی از جملات مثبت در گفتوگو با کودک
- «میدونم این تمرین برات سخته، ولی من به تلاشت افتخار میکنم.»
- «ما با هم یاد میگیریم. اشکالی نداره که یکم بیشتر وقت ببره.»
- «تو فقط با بقیه فرق داری، نه کمتر از اونا.»
این نوع ارتباط حمایتی، به کودک کمک میکند تا نهتنها در درس بلکه در زندگی نیز احساس ارزشمندی و اعتماد به نفس بیشتری داشته باشد. نقش والدین در موفقیت تحصیلی کودکان با اختلال یادگیری، دقیقاً از چنین تعاملاتی شکل میگیرد.
برقراری ارتباط مؤثر با کودک دارای اختلال یادگیری
ایجاد محیط یادگیری حمایتی در خانه برای کودک مبتلا به اختلال یادگیری
محیط خانه میتواند تأثیر مستقیمی بر توان یادگیری کودک داشته باشد؛ بهویژه اگر او با چالشهایی مانند اختلال یادگیری مواجه باشد. ایجاد یک فضای حمایتی در منزل به کودک احساس امنیت، آرامش، و انگیزه میدهد تا بتواند با چالشهای خود مقابله کند. نقش خانواده در حمایت از کودک مبتلا به اختلال یادگیری در این زمینه، نه تنها فراهمکردن مکان فیزیکی مناسب، بلکه ایجاد جو روانی مثبت نیز هست.
ویژگیهای یک محیط یادگیری مؤثر در خانه
- مکان مشخص برای مطالعه: داشتن یک محل ثابت و منظم برای انجام تکالیف، ذهن کودک را برای تمرکز آماده میکند. این فضا باید ساکت، نورگیر و از محرکهای بیرونی دور باشد.
- دسترسی به ابزار کمکآموزشی: استفاده از ابزارهایی مانند تختهسفید، تقویم تصویری، اپلیکیشنهای یادگیری ویژه یا فلشکارتها به کودک کمک میکند بهتر یاد بگیرد.
- نظم و روتین روزانه: داشتن برنامهی مشخص برای بیدار شدن، انجام تکالیف، استراحت و بازی باعث کاهش اضطراب و افزایش احساس کنترل کودک میشود.
- محیط بدون قضاوت و مقایسه: فضای خانه باید عاری از جملاتی باشد که کودک را با دیگران مقایسه یا قضاوت کند. هر کودک با سرعت و سبک یادگیری متفاوتی رشد میکند.
نقش والدین در مدیریت این فضا
- استفاده از روشهای یادگیری چندحسی (دیداری، شنیداری، حرکتی)
- تشویق به مطالعه با فعالیتهای سرگرمکننده مانند بازیهای آموزشی
- تعیین بازههای زمانی کوتاه اما منظم برای یادگیری و استراحت (روش پومودورو)
- همراهی در انجام تمرینها بهجای انجام دادن آنها بهجای کودک
در نهایت، نقش خانواده در موفقیت تحصیلی کودک دارای اختلال یادگیری زمانی به اوج خود میرسد که والدین نهتنها از نظر علمی، بلکه از لحاظ عاطفی نیز حضور مؤثر و مستمری در فضای یادگیری کودک خود داشته باشند.
محیط یادگیری حمایتی در خانه برای کودکان مبتلا به اختلال یادگیری
همکاری نزدیک با مدرسه و معلمان برای حمایت از کودک مبتلا به اختلال یادگیری
یکی از عوامل کلیدی در حمایت مؤثر از کودک دارای اختلال یادگیری، تعامل منظم و همدلانه بین خانواده و مدرسه است. کودک بیشترین ساعات روز خود را در محیط مدرسه میگذراند؛ بنابراین موفقیت آموزشی او مستقیماً به سطح همکاری والدین با معلمان، مشاوران و کادر آموزشی بستگی دارد.
نقش مدرسه در حمایت آموزشی
مدرسه اولین جایی است که علائم اختلال یادگیری ممکن است شناسایی شود. معلمها با مشاهده عملکرد تحصیلی و رفتاری کودک میتوانند زودتر از والدین به وجود مشکل پی ببرند. اگر این همکاری مؤثر شکل بگیرد، برنامهریزی آموزشی متناسب با نیازهای یادگیری کودک میتواند بهسرعت آغاز شود.
چگونه ارتباط والدین با مدرسه را تقویت کنیم؟
-
- شرکت منظم در جلسات: حضور فعال در جلسات اولیا و مربیان و همچنین جلسات اختصاصی با معلمان به والدین کمک میکند تا از روند پیشرفت کودک آگاه بمانند.
-
- ارائه اطلاعات دقیق به معلمان: در صورتی که کودک ارزیابی تخصصی شده یا تحت درمان اختلال یادگیری است، بهتر است نتایج و توصیههای درمانی با معلمان در میان گذاشته شود.
-
- درخواست برنامه آموزشی فردی (IEP): برای کودکانی که اختلال یادگیری آنها تأیید شده، میتوان برنامهریزی آموزشی مخصوص در مدرسه درخواست کرد.
-
- گزارش تغییرات رفتاری: اطلاعرسانی درباره تغییرات خلقوخو، مشکلات خواب یا اضطراب کودک به مدرسه، در تنظیم رویکردهای آموزشی بسیار کمککننده است.
چالشهای رایج در ارتباط خانواده-مدرسه و راهکارها
-
- سوگیری برخی معلمان: گاهی معلمان آگاهی کافی نسبت به اختلال یادگیری ندارند و کودک را بهاشتباه تنبل یا بیدقت میدانند. در این صورت، ارائه منابع آموزشی به مدرسه یا گفتوگوی مشورتی مؤثر است.
-
- کمبود زمان: والدین شاغل ممکن است فرصت کمتری برای حضور در مدرسه داشته باشند. استفاده از ایمیل، تماسهای ویدیویی یا دفتر ارتباط خانواده میتواند این خلأ را پر کند.
-
- بیاطلاعی از حقوق آموزشی کودک: آگاهی از قوانین آموزش و پرورش درباره کودکان با نیازهای ویژه (در برخی کشورها مانند ایران با عنوان «دانشآموزان استثنایی») ضروری است.
در نهایت، نقش خانواده در حمایت از کودک مبتلا به اختلال یادگیری تنها با تلاشهای شخصی در خانه کامل نمیشود؛ این نقش زمانی به نقطه اوج خود میرسد که خانواده و مدرسه بهعنوان یک تیم متحد عمل کنند و با تبادل مستمر اطلاعات، زمینهای مطمئن برای یادگیری موفق کودک فراهم نمایند.
افزایش عزت نفس و اعتماد به نفس کودک مبتلا به اختلال یادگیری
یکی از مهمترین و حساسترین چالشهایی که کودکان دارای اختلال یادگیری با آن روبرو هستند، کاهش اعتماد به نفس و عزت نفس است. این کودکان اغلب به دلیل مقایسه شدن با همسالان، تجربههای پیدرپی شکست تحصیلی و بازخوردهای منفی، احساس ناتوانی و ناکامی میکنند. نقش خانواده در حمایت از کودک مبتلا به اختلال یادگیری در اینجا نیز حیاتی است: والدین میتوانند با روشهایی ساده اما مؤثر، ستون اعتماد به نفس فرزندشان را از نو بنا کنند.
دلایل کاهش عزت نفس در کودکان با اختلال یادگیری
- مقایسه مداوم با سایر دانشآموزان یا خواهر و برادرها
- تجربه نمرات پایین و حس ناکامی مکرر در مدرسه
- دریافت پیامهای منفی از معلمان یا همکلاسیها
- برچسبهایی مثل «کند ذهن»، «تنبل» یا «بیاستعداد»
راهکارهای افزایش عزت نفس و اعتماد به نفس
- تمرکز بر تواناییها: بهجای تأکید بر نمره ریاضی، استعدادهای کودک در هنر، موسیقی، ورزش یا مهارتهای اجتماعی را برجسته کنید.
- تحسین تلاش، نه فقط نتیجه: جملههایی مانند «ازت بابت تلاشت خیلی خوشحالم» یا «میدونم برات سخت بود ولی عالی تلاش کردی» تأثیر بسیار مثبتی دارند.
- اجتناب از سرزنش و برچسبزنی: فرزند شما نیاز به انگیزه دارد، نه احساس گناه. جملاتی مثل «چرا نمیفهمی؟» یا «تا کی باید تکرار کنم؟» باعث تخریب روحیه او میشوند.
- تشویق به فعالیتهای غیرتحصیلی: فعالیتهایی مانند تئاتر، نقاشی، کاردستی یا آشپزی میتواند به کودک حس موفقیت بدهد.
- تعیین اهداف کوچک و قابل دسترس: موفقیت در اهداف کوچک به تدریج حس خودکارآمدی و اعتماد به نفس را افزایش میدهد.
نقش گفتوگوهای مثبت خانوادگی
گفتوگوی منظم درباره احساسات، شنیدن نگرانیهای کودک، و یادآوری اینکه «او ارزشمند است، صرفنظر از عملکرد تحصیلیاش» پایهگذار احساسی قوی در درون کودک خواهد بود. والدین و اختلالات یادگیری باید در کنار هم معنای جدیدی از موفقیت برای فرزندشان تعریف کنند—موفقیتی که بر پایه پیشرفتهای واقعی، آرامش ذهنی و رضایت درونی استوار باشد.
اعتماد به نفس کودک مبتلا به اختلال یادگیری
استفاده از تکنولوژی و ابزارهای کمکآموزشی برای کودک مبتلا به اختلال یادگیری
در عصر دیجیتال، نقش تکنولوژی در حمایت از کودکان دارای اختلال یادگیری بیش از پیش پررنگ شده است. ابزارهای کمکآموزشی هوشمند، اپلیکیشنهای مخصوص، و منابع دیجیتال میتوانند فرآیند یادگیری را برای این کودکان آسانتر، جذابتر و مؤثرتر کنند. خانوادهها با آشنایی و استفاده صحیح از این امکانات میتوانند محیط یادگیری خانگی را به یک کلاس هوشمند شخصی تبدیل کنند.
مزایای استفاده از تکنولوژی برای کودکان با اختلال یادگیری
- یادگیری چندحسی: ابزارهایی که از صدا، تصویر و تعاملات حرکتی استفاده میکنند، میتوانند یادگیری را برای کودکانی با دیسلکسیا یا دیسگرافیا آسانتر کنند.
- افزایش تمرکز: برخی اپلیکیشنها با ایجاد محیطهای ساده و مینیمال، از حواسپرتی جلوگیری کرده و تمرکز را بهبود میبخشند.
- پیشرفت قابل پیگیری: والدین میتوانند از طریق گزارشهای تحلیلی، روند یادگیری فرزندشان را مشاهده و نقاط قوت و ضعف را شناسایی کنند.
- افزایش انگیزه: محیطهای تعاملی و بازیمحور، انگیزه کودک را برای ادامه یادگیری بالا میبرند.
ابزارها و اپلیکیشنهای مفید برای اختلال یادگیری
- Ghotit: نرمافزاری مناسب برای کودکان دچار دیسلکسیا و دیسگرافیا جهت بهبود نوشتار
- ModMath: اپلیکیشنی برای کمک به کودکان دچار دیسکالکولیا در حل مسائل ریاضی با ساختار تایپشده
- ClaroRead: نرمافزاری خوانش صوتی برای کمک به درک بهتر متون نوشتاری
- Khan Academy Kids: یک پلتفرم جامع یادگیری با محتواهای تعاملی برای سنین پایینتر
نکاتی برای والدین هنگام استفاده از ابزارهای دیجیتال
- زمان استفاده را کنترل و مدیریت کنید تا از اعتیاد به صفحه نمایش جلوگیری شود.
- همیشه ابزارها را بهعنوان مکمل آموزش سنتی در نظر بگیرید، نه جایگزین کامل.
- در کنار کودک باشید تا درک بهتری از نحوه استفاده او از اپلیکیشن داشته باشید.
- بازخوردهای کودک را بشنوید و ابزارهایی را انتخاب کنید که با سبک یادگیری او هماهنگ باشند.
در نهایت، ترکیب بین تکنولوژی، ارتباط انسانی و پشتیبانی خانوادگی میتواند راهی هموارتر برای موفقیت تحصیلی کودکان مبتلا به اختلال یادگیری فراهم کند. بهرهگیری هدفمند از این ابزارها، بخشی از نقش خانواده در حمایت از کودک دارای نیازهای یادگیری خاص به شمار میرود.
ابزارهای کمکآموزشی برای کودک مبتلا به اختلال یادگیری
استفاده از مشاوره خانوادگی و درمانهای مکمل برای کودک مبتلا به اختلال یادگیری
گاهی اوقات حمایت آموزشی بهتنهایی برای مقابله با چالشهای اختلال یادگیری در کودکان کافی نیست. در این موارد، مشاوره خانوادگی و استفاده از درمانهای مکمل میتواند نقش چشمگیری در کاهش فشارهای روانی، بهبود ارتباطات خانوادگی و ارتقاء عملکرد تحصیلی کودک ایفا کند. نقش خانواده در حمایت از کودک مبتلا به اختلال یادگیری در این بخش از مسیر، با همکاری متخصصان روانشناسی و درمانگران تقویت میشود.
مزایای مشاوره خانوادگی برای والدین و کودک
- کاهش تنشهای درون خانواده: جلسات مشاوره کمک میکند والدین با درک متقابل، از سرزنش یکدیگر یا کودک دوری کنند.
- افزایش مهارتهای تربیتی: خانوادهها با تکنیکهای مثبتنگری، روشهای گفتوگوی مؤثر، و شیوههای تنظیم انتظارات آشنا میشوند.
- پذیرش بهتر اختلال توسط اعضای خانواده: بهویژه برای خواهر و برادرها که گاهی احساس بیعدالتی یا سردرگمی دارند.
درمانهای مکمل برای اختلال یادگیری
در کنار آموزش رسمی، برخی مداخلات درمانی میتوانند تأثیر مثبت بر فرآیند یادگیری کودک داشته باشند:
- کاردرمانی: برای بهبود مهارتهای حرکتی ظریف که بر نوشتن و تمرکز تأثیر دارند.
- گفتاردرمانی: در مواردی که کودک با پردازش شنیداری، تلفظ یا درک زبانی مشکل دارد.
- درمان شناختی-رفتاری (CBT): برای کنترل اضطراب، افزایش اعتماد به نفس و مقابله با احساس شکست.
- موسیقیدرمانی یا بازیدرمانی: برای کاهش استرس و ارتقاء مهارتهای اجتماعی و تمرکز.
چگونه درمان مناسب را انتخاب کنیم؟
- با روانشناس یا مشاور مدرسه مشورت کنید تا نیازهای دقیق کودک مشخص شود.
- از مراکز دارای مجوز و تخصص در حوزه اختلالات یادگیری کمک بگیرید.
- نظارت بر واکنش کودک به درمان و تطبیق روشها بر اساس نتایج حاصل شده ضروری است.
در نهایت، زمانی که خانوادهها در کنار تیمهای تخصصی روانشناختی و آموزشی کار میکنند، کودک احساس میکند تنها نیست و مورد درک و حمایت قرار دارد. این احساس امنیت عاطفی میتواند نقطه عطفی در موفقیت تحصیلی و روانی کودکان دارای اختلال یادگیری باشد.
مشاوره خانواده برای درمان اختلال یادگیری
صبوری در مسیر پیشرفت کودک مبتلا به اختلال یادگیری
یکی از مهمترین ابزارهای والدین در فرآیند حمایت از کودک دارای اختلال یادگیری، صبر است. کودکانی که با چالشهای یادگیری دستوپنجه نرم میکنند، معمولاً مسیر آموزشی پیچیدهتر و زمانبرتری دارند. پیشرفت آنها ممکن است تدریجی، نامنظم یا غیرقابل پیشبینی باشد. اما این بدان معنا نیست که پیشرفتی صورت نمیگیرد؛ بلکه نیازمند دیدی واقعبینانه و انتظارات تنظیمشده از سوی خانواده است.
چرا صبوری برای والدین ضروری است؟
- کاهش فشار روانی کودک: انتظارات بالا و پیوسته از سوی والدین میتواند اضطراب کودک را افزایش دهد و باعث افت بیشتر عملکرد تحصیلی شود.
- پرهیز از سرخوردگی والدین: درک اینکه روند پیشرفت ممکن است طولانی باشد، مانع از ناامیدی و خستگی زودهنگام والدین میشود.
- افزایش اعتماد کودک به والدین: وقتی کودک احساس کند والدینش در هر شرایطی همراه او هستند، انگیزه و پشتکار بیشتری پیدا میکند.
روشهای پرورش صبوری در والدین
- تمرکز بر پیشرفتهای کوچک: بهجای نگاه به نقطه پایان، هر پیشرفت هرچند جزئی را جشن بگیرید.
- یادآوری ماهیت اختلال یادگیری: مرور اطلاعات علمی و مشاوره با متخصصان میتواند واقعنگری والدین را تقویت کند.
- استفاده از گروههای پشتیبانی والدین: صحبت با والدین دیگر که تجربه مشابه دارند، باعث همدلی و احساس تنها نبودن میشود.
نقش پایداری در موفقیت تحصیلی کودک
حمایت دائمی، هرچند بدون نتیجه سریع، باعث ایجاد بنیانی محکم برای اعتماد به نفس کودک دارای اختلال یادگیری خواهد شد. بسیاری از موفقترین افراد با وجود داشتن اختلال یادگیری، به دلیل پشتیبانی مداوم خانواده، توانستهاند استعدادهای خود را شکوفا کنند. صبر والدین، سرمایهای ارزشمند در این مسیر است.
سوالات متداول
از کجا بدانیم که مشکل فرزندمان اختلال یادگیری است یا تنبلی تحصیلی؟
کودکان دارای اختلال یادگیری با وجود تلاش زیاد، پیشرفت تحصیلی کمی دارند و معمولاً در مهارتهای پایهای مانند خواندن، نوشتن یا ریاضی دچار مشکلاند. تنبلی تحصیلی معمولاً با بیانگیزگی یا اهمالکاری همراه است و با تشویق یا تغییر روش میتواند اصلاح شود. برای تشخیص قطعی، مشاوره با روانشناس آموزشی توصیه میشود.
آیا کودک مبتلا به اختلال یادگیری میتواند به موفقیت تحصیلی و شغلی دست یابد؟
قطعاً بله. بسیاری از افراد موفق در جهان (مانند آلبرت اینشتین و استیو جابز) دارای اختلال یادگیری بودهاند. با حمایت مناسب خانواده، استفاده از برنامه آموزشی ویژه، و پایداری در مسیر یادگیری، موفقیتهای بزرگ برای این کودکان دور از دسترس نیست.
چگونه از معلم یا مدرسه درخواست برنامه آموزشی ویژه کنیم؟
در صورتی که اختلال یادگیری فرزند شما توسط متخصص تشخیص داده شده، میتوانید با ارائه گزارش ارزیابی، از مدرسه درخواست برنامه آموزشی فردی (IEP) داشته باشید. این برنامه با همکاری مشاور مدرسه و معلمان تنظیم میشود تا آموزش کودک متناسب با نیازهایش طراحی گردد.
آیا حمایت زیاد باعث وابستگی کودک نمیشود؟
حمایت اگر با آگاهی و هدفمند باشد، باعث رشد استقلال نیز میشود. والدین باید بین حمایت و ایجاد مسئولیتپذیری تعادل برقرار کنند. هدف این است که کودک حس کند خانوادهاش پشتیبان اوست، اما خودش مسئول پیشرفت خود است.
چه زمانی مراجعه به درمانهای مکمل مانند کاردرمانی یا گفتاردرمانی ضروری است؟
اگر کودک در کنار مشکلات تحصیلی، دچار چالشهایی در مهارتهای حرکتی، گفتار یا پردازش شنیداری است، ارجاع به کاردرمانی یا گفتاردرمانی توسط روانشناس توصیه میشود. این درمانها مکمل برنامه آموزشی و بسیار مؤثر در بهبود عملکرد کلی کودک هستند.
بدون دیدگاه